شمارهٔ ۲۵۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و درد دلش صحبت می‌کند و می‌خواهد احساساتش را بیان کند، اما از واکنش معشوق می‌ترسد. او از فقدان محبوبش رنج می‌برد و آرزو دارد که یکباره جانش را از تن جدا کند تا از این درد رهایی یابد. همچنین، او نمی‌داند چگونه با این دل خود کنار بیاید و به افسانه‌گویی و فریب دادن خود ادامه می‌دهد. در انتها، او می‌گوید اگر اشک‌هایش را به آسمان بریزد، می‌تواند رنگ زرد ماه را به رنگ سرخ شفق تبدیل کند.
با تو خواهم شرح غم‌های دل محزون کنملیک از خوی تو می‌ترسم، ندانم چون کنم
هوش مصنوعی: میخواهم درد دلهایم را با تو در میان بگذارم و از غم‌های خود بگویم، اما از ویژگیهای تو می‌ترسم و نمیدانم چگونه این کار را انجام دهم.
چند دارم در فراقش حالت نزع روان؟کاشکی! یکبارگی جان را ز تن بیرون کنم
هوش مصنوعی: در مدت دوری از او، چه درد و رنجی را تجربه میکنم! ای کاش یکباره بتوانم جان را از تنم جدا کنم.
من به این دل بس نمی‌آیم، ندانم چاره چیست؟تا به چند افسانه گویم؟ تا به کی افسون کنم؟
هوش مصنوعی: من نمیتوانم با این دل خودم کنار بیایم و نمیدانم چه باید بکنم. تا کی باید داستان بگویم و تا کی باید خودم را فریب بدهم؟
گر به دامان فلک ریزم، هلالی، اشک خودرنگ زرد ماه را همچون شفق گلگون کنم
هوش مصنوعی: اگر اشکهای خود را در دامن آسمان بریزم، میتوانم مانند هلال، رنگ زرد ماه را به قرمزی سپیده دم تبدیل کنم.