شمارهٔ ۲۵۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و فراق می‌پردازد و تلاش می‌کند تا با تمثیل و استعاره، احساسات خود را بیان کند. او از تلاش برای نشان دادن خود به معشوق سخن می‌گوید و هر جزیی از وجودش را به عشق او مرتبط می‌سازد. شاعر مدعی است که تمام ابعاد وجودش در غم معشوق نمادین است و به دنبال راهی است تا نزدیکی بیشتری به او پیدا کند. همچنین او از شب‌های تنهایی و درد فراق می‌نالد و خواهان درک معنای واقعی عشق از سوی معشوق است. در نهایت، شاعر از او می‌خواهد که در مورد حسادت‌های غیر سخن نگوید و به خود او توجه کند.
خود را نشان ناوک بد خوی خود کنمرویش، بدین بهانه، مگر سوی خود کنم
هوش مصنوعی: با ظاهری ناپسند خود را به نمایش میگذارم، تا به این وسیله شاید او را به سمت خود جذب کنم.
هر موی من هزار زبان باد در غمشتا من حکایت از غم یک موی خود کنم
هوش مصنوعی: هر یک رشته موی من داستانی از غم را روایت می‌کند، تا جایی که من بخواهم تنها از غم یک رشته مویم صحبت کنم.
تا در حریم کوی تو پهلو نهاده امهر دم هزار عیش ز پهلوی خود کنم
هوش مصنوعی: هر لحظه که در نزدیکی تو هستم، هزاران شادی و خوشی را از کنار خود تجربه میکنم.
شبها، که سر گران شوم از ساغر فراقبالین خود هم از سر زانوی خود کنم
هوش مصنوعی: شبها که به خاطر دوری معشوق، سرم سنگین میشود، از روی زانویم به خواب میروم.
آیینه وار خاک شدم از غبار غیرباشد که روی او طرف روی خود کنم
هوش مصنوعی: من همچون آینه به خاطر غبارهای دنیای دیگران، از خاک و ماده فانی شدم و این مانع میشود که بتوانم به زیباییهای او، که همان وجه خداوند است، توجه کنم.
امشب ز وصف غیر، هلالی، خموش باشتا من سخن ز ماه سخن گوی خود کنم
هوش مصنوعی: هرچند دیگران درباره تو صحبت میکنند، اما تو امشب ساکت باش تا من بتوانم داستان خود را از عشق و زیبایی بگویم.