شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقی است که در آن شاعر از درد و رنج‌های خود صحبت می‌کند. او به شدت تحت تأثیر عشق قرار دارد و همواره دلتنگ معشوق است. شاعر احساس می‌کند که در عشقش تنها و ناشناخته است و دیگران در عشق‌هایشان نام و نشانی دارند، ولی او بی نام و نشان باقی مانده است. او خود را با حالتی شبیه به افسانه‌ها توصیف می‌کند که هر جا صحبت از او باشد، داستانش شنیده می‌شود، اما عاقبت زندگی‌اش به آرزویی تبدیل شده است. این شعر تماماً درباره غم و دل‌باختگی و ناتوانی در فراموش کردن معشوق است.
آنکه از درد دل خود بفغانست منموانکه از زندگی خویش بجانست منم
هوش مصنوعی: کسی که از رنج‌های درونش فریاد میزند، من هستم و کسی که از زندگی‌اش به شدت آزرده است، من هستم.
آنکه هر روز دل از مهر بتان برداردچون شود روز دگر باز همانست منم
هوش مصنوعی: کسی که هر روز محبت خود را از معشوقان میگیرد، وقتی روز دیگری فرا برسد، دوباره همان حال و ویژگی را دارد. من همچنان همان گونه هستم.
آنکه در حسن کنون شهره شهرست توییوانکه در عشق تو رسوای جهانست منم
هوش مصنوعی: تو اکنون در زیبایی مشهور و معروف هستی، و من در عشق تو به شدت رسوا و شناخته شدهام.
آنکه در صومعه چل سال شب آورد بروزوین زمان معتکف دیر مغانست منم
هوش مصنوعی: کسی که سالها در یک مکان به عبادت و شبزندهداری پرداخته و به روز نمیآمد، حالا من هستم که در این لحظه در کنار میخانه و اهل آنجا حضور دارم.
در غمت گرچه بیک بار پریشان شده دلآنکه صد بار پریشان تر از آنست منم
هوش مصنوعی: اگرچه در غم تو یک بار دلم بیتاب شده، اما من کسی هستم که صد بار بیشتر از آن پریشان و آشفتهام.
عاشقان تو همه نام و نشانی دارندآنکه در عشق تو بی نام و نشانست منم
هوش مصنوعی: عاشقان تو همگی شهرت و مشخصاتی دارند، اما من تنها کسی هستم که در عشق تو بدون نام و نشانی هستم.
عاقبت همچو هلالی شدم افسانه دهرآنکه هر جا سخنش ورد زبانست منم
هوش مصنوعی: در نهایت، به مانند یک هلال ماه، تبدیل به داستانی در تاریخ شدم؛ کسی که هر جا صحبت از او باشد، من هستم.