شمارهٔ ۲۶۸
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از حس عشق و شوق به معشوق سخن می‌گوید. او لحظه‌ای را وصف می‌کند که در صبحی خوشبخت به دیدار محبوب می‌رسد و از دیدن او به شدت خوشحال می‌شود. شاعر بیان می‌کند که عشق او به معشوق به قدری عمیق است که حاضر است برای او جان بدهد و حتی در مقابل سگ‌های او خود را فدای ایشان کند. همچنین، اشاره دارد که اگر طبیب به درد دل او گوش دهد، می‌تواند ناله‌های او را بشنود. در پایان، شاعر به وضعیتی خود را گدا و معشوق را به عنوان پادشاه توصیف می‌کند و نشان می‌دهد که در عشق، خود را در مرتبه‌ای پایین‌تر از محبوب می‌بیند.
کدام صبح سعادت بود مبارک ازینم؟که در برابرت آیم، صباح روی تو بینم
هوش مصنوعی: کدامین صبح خوشبختی وجود دارد که من بتوانم در آن روز به پیش تو بیایم و چهرهات را ببینم؟
زهی مراد! که عاشق هلاک روی تو گرددمراد من همه اینست، من هلاک همینم
هوش مصنوعی: عجب آرزویی! که عاشق، برای دیدن روی تو از جان خود بگذرد. آرزوی من نیز همین است، من تنها برای همین عشق و فداکاری زندهام.
گهی که سر بنهم بر زمین بپیش سگانتچنان خوشم که: مگر پادشاه روی زمینم
هوش مصنوعی: گاهی پیش سگها، سرم را بر زمین میگذارم و آنچنان خوشحال هستم که گویی پادشاه دنیا هستم.
رو، ای صبا، تو کجا آمدی؟ که از سر آن کونشان پای سگش می رسد بنقش جبینم
هوش مصنوعی: ای نسیم، کجا آمدی؟ که نشان پاهای سگ او را از روی پیشانیام میتوانم ببینم.
اگر طبیب نهد گوش بر شکاف دل منهنوز بشنود از ضعف ناله‌های حزینم
هوش مصنوعی: اگر پزشک گوشش را به جراحى دل من بگذارد، هنوز هم می‌تواند از ناله‌های غمانگیز من آگاه شود.
کرم نمودی و گفتی: گدای ماست هلالیبلی، تو شاه بتانی و من گدای کمینم
هوش مصنوعی: تو مهربانی و فرمودی که من گدای تو هستم؛ آری، تو مانند یک پادشاه زیبا هستی و من در برابر تو همچون گدایان عادی و بینوا هستم.