شمارهٔ ۲۹۷

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق سخن می‌گوید. او خود را به غنچه‌ای تشبیه می‌کند که در خون قرار دارد و دلش پر از زخم‌هاست. تماشای محبوب، برای او مانند خواب است و به محض بیدار شدن، محبوب از نظرش غایب می‌شود. شاعر از طبیب می‌خواهد که به داغ‌های سینه‌اش مرهم نگذارد چون هر داغی که دارد، خود حامل داغ‌های بیشتری است. او به زهر عشق اشاره می‌کند که حتی در شیرینی‌های زندگی نیز مخفی است. شاعر به دیگران توصیه می‌کند تا عشق را از مردم پنهان نکنند، چرا که راز عاشقی چنان نیست که بتوان آن را برای همیشه مخفی نگه‌داشت. او در پایان به این نکته اشاره می‌کند که عشق، حتی اگر پنهان باشد، در نهایت آشکار می‌شود.