شمارهٔ ۲۹۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و longing (تنبلی) عمیق نسبت به معشوق است. شاعر از حسرت خود برای دیدن محبوب و فدای جان دادن در راه او صحبت می‌کند. او می‌گوید که هیچ چیز در این دنیا به اندازه یک تار موی محبوب ارزش ندارد و حتی جان خود را هم برای او حاضر است بدهد. شاعر از تشنگی و نیاز به عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که علی‌رغم تمام دردها و رنج‌ها، باز هم نمی‌تواند از عشق محبوبش دست بکشد. شعر نشان‌دهنده‌ی عمق احساسات و پیوند عاطفی قوی با معشوق است که حتی در زمان دوری، دغدغه و آرزوهای او را تحت‌الشعاع قرار داده است.
جان به حسرت نتوان بی‌رخِ جانان دادنخواهمش دیدن و حیران شدن و جان دادن
هوش مصنوعی: میخواهم جانم را فدای دیدار محبوب کنم، حتی اگر این دیدار باعث حیرت و مرگم شود.
دو جهان در عوض یک سر موی تو کم استدل و جان خود چه متاعی‌ست که نتوان دادن؟
هوش مصنوعی: دو جهان تنها برای یک تار موی تو ارزش کمی دارد. دل و جان من چه چیزی هستند که نتوانم برای تو فدا کنم؟
جرعه‌ای بخش از آن لب، که ثوابی‌ست عظیمتشنه را آب ز سر چشمه حیوان دادن
هوش مصنوعی: نوشیدن حتی یک جرعه از آن لب، اجر و پاداش بزرگی دارد که مانند آبی است که به تشنه از سرچشمه حیات داده میشود.
خال اگر نیست رخ خوب ترا ز آن سبب استکه به موری نتوان ملک سلیمان دادن
هوش مصنوعی: اگر بر روی چهرهی زیبای تو خالی وجود دارد، علتش این است که نمیتوان یک ملک بزرگ و با ارزش مانند سلیمان را به یک موری داد.
تا کی افسانه خود پیش خیالت گویم؟درد سر این همه خوش نیست به مهمان دادن
هوش مصنوعی: تا کی باید داستان خود را به خیال تو بگویم؟ این همه دردسر برای مهمانداری خوشایند نیست.
بی‌تو هجران به سرم گر اجل آرد روزیمی‌توان جام خود از شوق به هجران دادن
هوش مصنوعی: بدون تو، اگر روزی اجل به سراغم بیاید، میتوانم از شوق فاصلهای که به دوری تو است، جام عشق خود را به تو تقدیم کنم.
گر چنین موج زند اشک هلالی هر دمخانمان را همه خواهیم به توفان دادن
هوش مصنوعی: اگر چنین اشکی شبیه موجی بیپایان بریزد، هر لحظه ممکن است خانهمان را در طوفانی غرق کنیم.