شمارهٔ ۳۲۴

هوش مصنوعی: شاعری در این شعر از درد و رنج خود سخن می‌گوید و می‌گوید که دیگران از این درد بی‌خبرند. او به یک سرو تشبیه می‌کند که سایه‌اش بر او سنگینی می‌کند و معتقد است که به او رحمت‌های آسمانی می‌رسد. همچنین بیان می‌کند که آرزو داشته که آن سرو روزی در کنار او باشد، اما تقدیر و مشکلات زندگی اجازه ندادند. شاعر از دلشکستگی و تیر غم در دلش سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که اشک‌هایش بر چهره‌اش نمایان است. در نهایت، از عشق و دردهای ناشی از آن می‌گوید و از کسی می‌خواهد که بیشتر از این زخم‌هایش را پنهان نکند چرا که دردش بر چهره‌اش آشکار است.