شمارهٔ ۳۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات خود نسبت به معشوقی با قد رعنایی و زیبایی بی‌نظیر می‌پردازد. او آرزو می‌کند که به معشوق نزدیک شود و در مقابل او زانو بزند. زیبایی معشوق به حدی است که باعث می‌شود دیگران در برابر او احساس حقارت کنند. شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به معشوق صحبت می‌کند و اینکه از درد و غم خود نمی‌ترسد، بلکه آرزو دارد که حتی بیشتر از این رنج بکشد. نهایتاً، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که آرزوی نزدیکی به معشوق و غم‌های ناشی از دلبستگی به او در وجودش احساس می‌شود.
خواهم فگندن خویش را پیش قد رعنای اوتا بر سر من پا نهد، یا سر نهم بر پای او
هوش مصنوعی: میخواهم خودم را در برابر زیبایی او قرار دهم تا او بر سر من پا بگذارد یا من بر پای او سر بگذارم.
سرو قدش نوخاسته، ماه رخش ناکاستهخوش صورتی آراسته، حسن جهان‌آرای او
هوش مصنوعی: درخت سرو با قدی بلند و جوان، چهره ماهی که هنوز کامل نشده زیباست و زیبایی او جهان را زینت داده است.
گر در رهش افتد کسی، کمتر نماید از خسیاز احتیاج ما بسی، بیشست استغنای او
هوش مصنوعی: اگر در مسیر او کسی بیفتد، کمتر از یک خسیس خود را نشان می‌دهد. نیاز ما بسیار است، اما بینیازی او بیشتر است.
تا دل به جان ناید مرا، از دیده گو: در دل درآمردم نشینست آن سرا، آنجا نخواهم جای او
هوش مصنوعی: تا وقتی که عشق و احساس عمیق به وجود نیاید، از دیدگان بپرس که در دل چه میگذرد. در آنجا که مردم در دل نشستهاند، من جایی نخواهم داشت.
غم نیست، جان من، اگر، داغم نهادی بر جگرای کاش صد داغ دگر، می‌بود بر بالای او
هوش مصنوعی: نگران نباش، ای جانم، اگر بر دل من اندوهی بگذاری، ای کاش که چندین اندوه دیگر هم بر دوش او بود.
گفتم: هلالی دم بدم، جان می‌دهد، گفتا: چه غم؟گفتم: به سویش نه قدم، گفتا: کرا پروای او؟
هوش مصنوعی: به کسی گفتم: عشق هلالی مانند نوری در زندگیام میدرخشد و هر لحظه جانم را میگیرد. او پاسخ داد: چه غمی داری؟ گفتم: من نمیتوانم به سوی او حرکت کنم. او باز گفت: چه کسی نگران اوست؟