شمارهٔ ۳۴۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان درد و غم‌های عمیق خود می‌پردازد. او سینه‌اش را مجروح وصف می‌کند و می‌گوید که غمها اجازه نمی‌دهند دلش شاد باشد. در نگاه او، غنچه‌ای که در دهانش از لعل محبوبش آب حسرت است، باعث می‌شود که دیگران آن را به غلط قطره‌ای از شبنم تصور کنند. شاعر سالها در حیرت و سرگردانی به سر برده و هیچ‌کس از حال او خبر ندارد. او عاشقانی را توصیف می‌کند که در آن سر کوی محبوبشان از هر چیز دیگری برایشان ارزشمندتر است و حتی سگان را نیز بهتر از انسان‌ها می‌داند، چرا که آنها با چشم دل می‌بینند. در نهایت، شاعر به زیبایی و ارزش واقعی احساسات عاشقانه اشاره می‌کند و به نوعی می‌خواهد بگوید که تنها عاشقان واقعی می‌توانند درک عمیقی از عشق و درد آن داشته باشند.
سینه مجروحست و از هر جانبی صد غم دروبا چنین غمها کجا باشد دل خرم درو؟
هوش مصنوعی: قلب من زخمخورده است و از هر سو با صد غم احاطه شده. با این همه غمها، چطور میتوانم دل شاد و خوش داشته باشم؟
در دهان غنچه از لعل تو آب حسرتستاینکه پندارند مردم قطره شبنم درو
هوش مصنوعی: در دل غنچه، به خاطر زیبایی و جذابیت تو، احساس حسرت وجود دارد. مردم تصور میکنند که تنها یک قطره شبنم در آن غنچه وجود دارد، اما واقعیت این است که آن حسرتی عمیقتر نهفته است.
سالها حیران او بودم، کسی آگه نشدزانکه حیرانند چون من، جمله عالم درو
هوش مصنوعی: سالها در جستجوی او سرگردان بودم و هیچ‌کس از دلمشغولی من باخبر نشد، چرا که همه دنیا در غم و حیرت مثل من هستند.
عاشقان را آن سر کو از همه عالم بهستو آن سگان هم بهتر از خیل بنی آدم درو
هوش مصنوعی: عاشقان در آنجا از همه جای دنیا خوشترند و حتی سگها در آن مکان از تمام انسان‌ها بهترند.
تا هلالی را شمردی از سگان کمترینهیچ کس دیگر نمی بیند بچشم کم درو
هوش مصنوعی: وقتی هلالی را که به تعداد سگان کمترین کمرنگ می‌شود، شمردی، هیچ کس دیگر نمیتواند آن را به خوبی ببیند.