شمارهٔ ۳۶۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوری و هجران محبوبش صحبت می‌کند. او از زیبایی و تأثیر خط و چهره محبوبش بر خود می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه این جدایی برای او دردناک و طاقت‌فرساست. شاعر همچنین به آسیب‌هایی که از عشق و زیبایی محبوبش متحمل شده اشاره می‌کند و حسرت و غم ناشی از این عشق را به تصویر می‌کشد. در نهایت، او نشان می‌دهد که در لحظات غم و اندوه، دلش به خاطر عشقش ناله می‌کشد.
خطت، که رقم بر ورق لاله کشیدهبر گرد گل از عنبر تر هاله کشیده
هوش مصنوعی: نوشتهای که با خط تو بر روی ورق لاله نقش بسته، مانند هالهای از عطر عنبر بر گرد گل است.
سالیست شب هجر تو و عاشق مسکینهر روز ز تو محنت صد ساله کشیده
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که من در غم جدایی تو به سر میبرم و این عاشق بیچاره هر روز بار سنگین درد و مشکلات ناشی از دوری تو را تحمل می‌کند.
زان لب، که گزیدی، ز سر ناز بدندانچون برگ گل آزردگی ژاله کشیده
هوش مصنوعی: از آن لبی که با ناز و کرشمه گزیدی، دندانت مانند برگ گل، رنج و اندوهی همچون شبنم را به همراه داشته است.
دنبال دلم تیغ کشد چشم تو هر دمفریاد از آن نرگس دنباله کشیده!
هوش مصنوعی: چشم تو همواره با کینه و حسرت به دلم تیری میاندازد و نرگس زیبا، ناله و فریادش محزون است.
در بزم غمت با دل پر درد، هلالیهر لحظه بقانون دگر ناله کشیده
هوش مصنوعی: در مجالس غم تو، با دل شکستهام، هر لحظه با قانونی متفاوت ناله میزنم.