شمارهٔ ۳۹۶
هوش مصنوعی: شعر به بیان حسرت و درد جدایی پرداخته است. شاعر از محبوب خود می‌خواهد که از او درباره شب جدایی و غم‌هایش نپرسد، چون روزهایش پر از سیاهی و غم است. او در عذاب است و مرگش نزدیک است. شاعر از محبوب می‌خواهد که به جای پرسش، تنها به وضعیت او توجه کند و از تجربیاتش در مسیر عشق بگوید. او همچنین اشاره می‌کند که در دنیای عشق همه چیز را می‌داند و بهتر است از او سوالات مربوط به عشق و دوست بپرسد، نه دربارهٔ سفر و مکان‌های مقدس. این شعر به عواطف عمیق عاشقانه و درد جدایی اشاره دارد.
شب فراق ز صبحم خبر چه می‌پرسی؟چو روز من سیه است، از سحر چه می‌پرسی؟
هوش مصنوعی: در شب جدایی من، چرا از صبح و روشنایی می‌پرسی؟ وقتی که روزهایم تیره و تار است، چه فایدهای دارد که به سپیدهدم فکر کنی؟
رسید جان به لب، ای یار مهربان، برخیزگذشت کار ز پرسش، دگر چه می‌پرسی؟
هوش مصنوعی: جانم به لب رسید، ای دوست عزیز، بلند شو که دیگر وقت سؤال کردن گذشته است، پس دیگر چه چیزی را میخواهی بپرسی؟
مپرس: کز غم هجران چه بر سر تو رسید؟مرا که نیست سر، از دردسر چه می‌پرسی؟
هوش مصنوعی: از کسی نپرس که از دوری معشوق چه بر او گذشته است. من که خودم حال و روز خوشی ندارم، چه فایدهای دارد که در مورد درد و رنج من سوال بکنی؟
ز واقعات ره عشق جمله با خبرمدرین طریق ز من پرس هرچه می‌پرسی
هوش مصنوعی: در مورد حقیقتها و واقعیتهای عشق کاملاً آگاه هستم، در این مسیر هر چیزی که میخواهی بپرسی، از من بپرس.
به کوی دوست، هلالی، ز راه کعبه مپرستو ساکن حرمی، از سفر چه می‌پرسی؟
هوش مصنوعی: در محله دوست، ای هلالی، از مسیر کعبه سوال نکن. تو که در آرامش و امنیتی، چرا درباره سفر سوال میکنی؟