شمارهٔ ۴۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و اندوهی که فرد عاشق تجربه می‌کند، می‌پردازد. شاعر به زیبایی معشوق خود می‌بالد و از فاصلۀ طبقاتی خود با او (گدایی در برابر پادشاهی) ابراز ناراحتی می‌کند. او آرزو می‌کند که در کنار معشوق باشد، اما به خاطر تفاوت‌هایشان این آرزو دشوار است. در عین حال، شاعر از غم و آه‌هایش به زندگی ادامه می‌دهد و نگران سلامتی محبوبش است و از خدا می‌خواهد او را از بلایا نگه دارد. در پایان، شاعر از جفاهایی که در عشق دیده است، سخن می‌گوید و از ناامیدی ناشی از بی‌وفایی معشوقش گلایه می‌کند.
ای صد هزار چون من خاک در سراییکز وی برون خرامد مثل تو دلربایی
هوش مصنوعی: ای کسی که هزاران مثل من در این دنیا وجود دارد، مثل آن کسی که از خانه بیرون میآید و دلها را میرباید، تو نیز جزء افرادی هستی که فریبنده و جذاب هستند.
خواهم که با تو باشم، اما کجا نشیندمثل تو پادشاهی با همچو من گدایی؟
هوش مصنوعی: میخواهم در کنار تو باشم، اما کجا میتوان پادشاهی را مانند تو در کنار یک گدا دید؟
با آن لباس نازک دانی که چیست قدت؟سروی که باشد او را از برگ گل قبایی
هوش مصنوعی: با آن لباس نازکی که پوشیدهای، میدانی قد و قامتت چه شکلی است؟ شبیه سروی است که از برگ گل تزیین شده باشد.
شادم بگوشه غم از آه و ناله خودکین آه و ناله آخر سر میکشد بجایی
هوش مصنوعی: من در گوشهای از غم شاد هستم، زیرا میدانم که این آه و نالهها در نهایت به جایی خواهند رسید و نتیجهای خواهند داشت.
گر ز آن بلای جانها بد رفت در حق منیارب، نگاه دارش از هر بد و بلایی
هوش مصنوعی: اگر آن مصیبت جانسوز بر من نازل شد، خداوندا، او را از هرسوء و مشکل محافظت کن.
ای پادشاه خوبان، بیداد و ظلم تا کی؟اندیشه کن، خدا را، از آه مبتلایی
هوش مصنوعی: ای پادشاه نیکوکار، تا کی میخواهی به ظلم و ستم ادامه دهی؟ به فکر بیفت، به خاطر خدا، از درد و زاری کسانی که در عذابند.
گویند: کای هلالی، در عشق چیست کارت؟هر دم جفا کشیدن از دست بی وفایی
هوش مصنوعی: میپرسند: ای هلالی، در عشق چه حالی داری؟ هر لحظه در حال رنج بردن از بیوفاییها هستی.