شمارهٔ ۴۱۷
هوش مصنوعی: این شعر نگرانی و شوق شاعر را به خداوند و عشق نشان می‌دهد. او از خدا می‌خواهد که نگاهی به او بیافکند، چون این نگاه برایش امیدبخش است. شاعر به عشق و دل‌تنگی‌اش اشاره می‌کند و از محبوبش می‌خواهد که از او دوری کند تا بتواند به آتش عشقش بپردازد. همچنین نشان می‌دهد که زیبایی و ارزش عشق بیشتر از تمام دنیاست و در نهایت اشاره به خاک و عبور از آن دارد، به این معنی که عشق و ارتباط با خداوند فراتر از مادیات است.
خدا را سوی مشتاقان نگاهیپیاپی گر نباشد گاه گاهی
هوش مصنوعی: اگر خدا به مشتاقان خود توجهی مداوم نکند و تنها گاه و بیگاه نگاهی به آنها بیندازد، آن محبت و ارتباط حقیقی برقرار نخواهد شد.
نگاهی کن بامیدی که داریکه دارم از تو امید نگاهی
هوش مصنوعی: به دیگران نگاه کن و امیدوار باش که من هم از تو انتظار دارم نگاهی بیندازی.
بیا ای آفتاب عالم افروزکه پیش آمد عجب روز سیاهی
هوش مصنوعی: ای خورشید درخشان و تابناک، بیا که روزی عجیب و تاریک پیش روی ماست.
رقیبا امشب از من بر حذر باشکه خواهم سوخت عالم را به آهی
هوش مصنوعی: امشب ای رقیب، دوری کن از من، زیرا قصد دارم با یک آه، به کل جهان آسیب برسانم.
رود سالی که آن مه را ندیدمکه دیده‌ست این چنین سالی و ماهی؟
هوش مصنوعی: سالهایی که آن ماه زیبا را ندیدم، آیا دیدهام این چنین سال و ماهی را؟
به نزد خوشه‌چین خرمن عشقهمه عالم نمی‌ارزد به کاهی
هوش مصنوعی: در نزد خوشه‌چین، عشق و محبت به قدری ارزشمند است که هیچ چیز دیگری در دنیا نمیتواند با آن مقایسه شود، حتی کوچکترین چیزها.
هلالی خاک شد سویش گذر کنچه دامن می کشی از خاک راهی؟
هوش مصنوعی: به زمین برگشته و از آن عبور کن، چرا که چرا از خاک در حال عبور بیدلیل توقف میکنی؟