شمارهٔ ۴۱۶
هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه به زیبایی و دلربایی معشوق پرداخته و احساسات عمیق شاعر را نسبت به او بیان می‌کند. شاعر با تمثیل‌هایی زیبا، زیبایی‌های معشوق را توصیف کرده و از سر درد و آرزوی وصال سخن می‌گوید. او همچنین به عشق و وابستگی خود به معشوق اشاره می‌کند و در عین حال، به ناامیدی و عدم دسترسی به محبوب اشاره دارد. شاعر در نهایت، عشق و شوق خود را به معشوقی که در عرش و مقام بالا قرار دارد، ابراز می‌کند و آرزو می‌کند که به هر نحوی به او نزدیک‌تر شود.
آن کف پا بر زمین حیفست، ای سرو سهیچشم آن دارم که: دیگر پای بر چشمم نهی
هوش مصنوعی: آن پا که بر زمین است، برایم بسیار باارزش است، ای درخت زیبای قد بلند، من آرزومندم که پاهایت را بر چشمان من بگذاری.
تا سر از جیب خجالت بر ندارد آفتابخیمه بر دامان صحرا زن چو ماه خرگهی
هوش مصنوعی: تا وقتی که آفتاب سر از خجالتش بیرون نیاورد، به دشت خیمه بزنید، مانند ماهی در پرتو روشنایی.
می روی بر اوج خوبی، فارغ از بیم زوالبا تو خورشید فلک را نیست تاب همرهی
هوش مصنوعی: تو بر بالای خوبی میروی و هیچ نگرانی از زوال نداری، چرا که هیچ خورشیدی در آسمان توان همراهی با تو را ندارد.
دل بدست تست، من از بندگی جان می کنمنی ز من جان می ستانی، نی مرا جان میدهی
هوش مصنوعی: دل من در اختیار توست، من از خدمتگزاری خود را آزاد میکنم. نه تو جان من را میگیری و نه به من زندگی میبخشی.
بر امید آنکه خاکم خشت دیوارت شودبر سر کویت ز شادی می کنم قالب تهی
هوش مصنوعی: من امیدوارم که خاک من به دیوار کوی تو تبدیل شود و از خوشحالی به خودم میگویم که جانم را فدای تو میکنم.
ناچشیده میوه مقصود بد حالم، ولیدارم از سیب زنخدان تو امید بهی
هوش مصنوعی: هرچند هنوز طعم میوه مورد نظرم را نچشیدهام و از آن بیخبرم، اما به امیدی که از سیب زیبای تو دارم، حال و روز بهتری را تجربه میکنم.
گر هلالی را فلک سازد گدای درگهتبر سر کوی تو یابد منصب شاهنشهی
هوش مصنوعی: اگر هلالی (ماه)، در آسمان ایجاد شود، آنجا که از نظر تو، گدا (فقیر) هم در درگاه تو نمایان میشود، بر سر خیابان تو، مقام و جایگاه شاهنشاهی را به دست میآورد.