غزلیات

ای پریشان کرده عمدا، زلف عنبربیز را

در مقامی که رسد زو به دل و جان آسیب

دارم دلی مخاطره جوی بلا پرست

بگسلم از تو، با که پیوندم؟

سرگشته وار بر تو گمان خطا برم

در آب و گل که آورد، آیین جان نهادن؟

رنگ از گل رخسار تو گیرد گل خود روی