رباعی شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره دلتنگی و longing برای معشوق است. شاعر از «آرامگاه» معشوق پرسش می‌کند و به جستجوی راهی به سوی او می‌پردازد. شاعر همچنین به شب و آرزوی دیدن چهره معشوق در آن اشاره می‌کند، زیرا چهره‌اش همچون ماه در شب است. در واقع، این شعر احساسات عمیق عشق و جستجوی پیوند با معشوق را به تصویر می‌کشد.
آرامِ مَنا! کجاست آرامگهَتره سوی تو کو؟ که سوی من باد رهت
هوش مصنوعی: ای آرامش من! کجاست جایگاه آرامش تو؟ راهم به سوی تو کجاست؟ که باد، راه تو را به سوی من میآورد.
زین روی که مه به شب بُوَد، روزِ رهیشب گشت در آرزوی روی چو مهت
هوش مصنوعی: از آنجا که ماه در شب وجود دارد، روز هم مثل شب شده و در انتظار چهرهای است که مانند همان ماه میدرخشد.