رباعی شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان ارتباط عمیق انسان با جهان و آفرینش می‌پردازد. از آغاز هستی، انسان در کنار جهان وجود داشته و با آن در تعامل است. انسان از وجود جهان و هر آنچه در آن است آگاه می‌شود و در نهایت همه چیز به سوی او بازمی‌گردد. به عبارتی، این ارتباط دوسویه و پیوسته میان انسان و جهان را توصیف می‌کند.
در هستی کون خویش، مردم ز آغازبا خلق جهان و با جهان است انباز
هوش مصنوعی: در آغاز خلقت و وجود خود، انسان از همان ابتدا در کنار جهان و به همراه آن بوده است.
وآنگه ز جهان و هر چه هست، اندر وی آگه شود و همه به او گردد باز
هوش مصنوعی: سپس از جهان و هر چیزی که در آن است، آگاهی پیدا کرده و همه چیز به سوی او باز میگردد.