رباعی شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات خود در مورد جدایی و دلتنگی می‌پردازد. او می‌گوید که به خاطر دوری معشوق، روزها برایش تاریک و شب‌ها پر از درد و آه شده است. دیگر نه روز او روشن است و نه شبش تاریک؛ به این معنا که در سرگردانی و سردرگمی به سر می‌برد.
تاریک شد از هجر دل افروزم، روزشب نیز شد از آه جهان سوزم، روز
هوش مصنوعی: دل من به خاطر دوریات تاریک شده است و روزها هم مانند شب به نظر میآیند، زیرا غم و اندوهی که دارم، زندگیام را سوزانده است.
شد روشنی از روز و سیاهی ز شبماکنون نه شبم شب است، نه روزم روز
هوش مصنوعی: اکنون نه شب است و نه روز، بلکه روشنایی روز و تاریکی شب در وجود من به هم آمیختهاند.