رباعی شمارهٔ ۹۹
هوش مصنوعی: این شعر به فردی اشاره دارد که در آرامش و عافیت زندگی می‌کند، اما در درون خود با مشکلات و تضادها دست و پنجه نرم می‌کند. شاعر از او می‌خواهد که از خواب غفلت بیدار شود و به جای فرار از واقعیت‌ها، با آن‌ها روبرو شود. روزگار می‌گذرد و وقت آن است که به زندگی فعال و بیدار برگردد.
تا کی باشی ز عافیت در پرهیزبا خلق به آشتی و با خود به ستیز؟
هوش مصنوعی: چرا تا این حد در دوری از دردسر زندگی میکنی و تلاش میکنی با دیگران در صلح باشی، در حالی که در درون خود با مشکلات و جنگ و جدل مواجه هستی؟
ای خفتهٔ بی خبر اگر مرده نه‌ایروز آمد و رفت، تا به کی خُسبی؟ خیز!
هوش مصنوعی: ای کسی که خوابیدهای و از حال خود خبر نداری، اگر مرده نیستی، روز سپری شده و گذشته. تا چه زمانی میخواهی در خواب بمانی؟ بیدار شو!