رباعی شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع لباس و پوشش اشاره می‌کند و می‌گوید که لباس (چه ارزشمند و چه بی‌ارزش) اهمیت چندانی ندارد. همچنین اشاره می‌کند که در درون لباس، نه امیدی به بهبود وضعیت وجود دارد و نه ترسی از بدتر شدن آن. به‌عبارتی دیگر، او به نیاز واقعی انسان‌ها به درک و شناخت عمیق‌تر از خود و زندگی اشاره دارد، نه فقط به ظواهر آن.
در خرقه چه پیچی، ار نه ای شاه شناسکز خرقه نه امید فزاید نه هراس
هوش مصنوعی: در پارچه و لباس چه لطافت و زیبایی وجود دارد، اگر تو آگاه به مقام پادشاهی نیستی. زیرا از این لباس نه میتوان به نعمت و ثروت دست یافت و نه ترسی به دل راه داد.
خز برکنی از کرم و بپوشی که لباسچون پوشش تن بود چه دیبا چه پلاس
هوش مصنوعی: اگر خز را از کرم ببرند و تو آن را بپوشی، بدان که لباس همیشه مثل پوست بدن انسان است، چه از جنس ابریشم باشد چه از جنس پلاس.