رباعی شمارهٔ ۱۱۹
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر بیان می‌کند که عشق و محبتش به معشوق را به دلش نچسبانیده و این احساسات را فقط به زبان خودش نرسانده است. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که دلش تا زمانی که در دلش سخنی از معشوق نباشد به هیچ کجا نمی‌رسد. به عبارتی، او عشق را نه تنها در دل، بلکه در کلام و گفتار خود نیز نمی‌داند.
من مهر تو در میان جان ننهادمتا مهر تو بر سر زبان ننهادم
هوش مصنوعی: من عشق تو را در عمق وجودم قرار ندادم تا وقتی که عشق تو را بر زبان بیاورم.
تا دل ز همه جهان کرانه نگرفتبا او سخن تو در میان ننهادم
هوش مصنوعی: تا وقتی که قلب من از همه دنیا جدا نشده، حرفی از تو را در میانه نگذاشتهام.