رباعی شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از ترس خود از مرگ و دنیای دیگر سخن میگوید. او تأکید میکند که از مرگ نمیترسد، چرا که مرگ حقیقتی مسلم است. اما دلیل ترس او این است که به خاطر زندگی نیکو و رفتارهایش در این دنیا، از آن عواقب و پیامدها میترسد.
تا ظن نبری کز آن جهان می ترسموز مردن و از کندن جان می ترسم
هوش مصنوعی: نگران نباش که من از آن دنیا میترسم و از مرگ و جدا شدن از جانم دلهره دارم.
چون مرگ حق است، من چرا ترسم از اوچون نیک نزیستم از آن می ترسم
هوش مصنوعی: مرگ واقعیتی است که همه باید با آن روبرو شوند، اما من از آن نمیترسم زیرا زندگی نیکویی داشتهام. تنها چیزی که مرا نگران میکند، این است که آیا به خوبی زندگی کردهام یا نه.