رباعی شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، گویا شاعر به گذشته‌ای اشاره می‌کند که قبل از تولد انسان‌ها (طفیل آدم) و در زمان‌هایی که آدم و معشوق در یک خلوت خاص بودند، هر دو با هم در ارتباط بوده و بدون نیاز به هیچ‌چیز (عین و شین و قاف) به عشق و محبت یکدیگر مشغول بودند. این بیان، نشان‌دهنده‌ی نزدیکی و صمیمیت عمیق میان عاشق و معشوق است.
زان پیش که ما طفیل آدم بودیمدر خلوت خاص، هر دو محرم بودیم
هوش مصنوعی: قبل از اینکه ما فرزندان آدم باشیم و به وجود بیاییم، در یک مکان خاص و خصوصی، هر دو با هم نسبت ویژهای داشتیم و رازدار یکدیگر بودیم.
بی منت عین و شین و قاف، اندر گلمعشوقه و عشق، هر دو با هم بودیم
هوش مصنوعی: در اینجا به وضوح نشان داده شده که با عشق و معشوق در یک لحظه و در یک مکان، بدون هیچ گونه انتظاری یا خواستهای، حضور داشتهایم. آن دو عنصر در کنار هم، نمایانگر پیوند عمیق میان عشق و معشوقه هستند.