رباعی شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر شادی و لذت از زندگی بدون نیاز به سخن گفتن و جلب توجه دیگران است. شاعر به زیبایی و راحتی سفر کردن در جهان و دیدن آنچه که خلق کردهاند اشاره میکند و بر این نکته تأکید دارد که این لحظات خوش و بیزحمت بسیار ارزشمندند.
یا رب چه خوش است بی دهان خندیدنبی منت دیده، خلق عالم دیدن
هوش مصنوعی: خدایا! چقدر خوب است که بدون اینکه از کسی چیزی بخواهم، بتوانم لبخند بزنم و خوشحالی دیگران را ببینم.
بنشین و سفر کن، که به غایت نیکوستبی زحمت پا گرد جهان گردیدن
هوش مصنوعی: بنشین و سفر کن، زیرا این کار بسیار خوب و لذتبخش است که بدون زحمت میتوانی به دیدن دنیا بپردازی.