رباعی شمارهٔ ۱۴۷
هوش مصنوعی: این بیت به بیان احساسات عمیق و ناامیدی می‌پردازد. شاعر از دل می‌خواهد تا از غم دنیا رهایی یابد و به عشق و دوستی روی آورد. او به وضعیت بی‌سر و سامانی اشاره دارد و می‌گوید که اگر نمی‌توانی به آرامش برسی، شاید بهتر است از این دنیا بیرون بیایی و به جایگاه دیگری بروی.
ای دل ز غم جهان که گفتت خون شویا ساکن عشوه خانهٔ گردون شو
هوش مصنوعی: ای دل، چرا به خاطر مشکلات این دنیا غمگینی؟ یا از خودت بگذر و به آرامش عشق و زیباییهای زندگی روی بیاور.
دانی چه کنی چو نیست سامان مُقامانگار درون نیامدی، بیرون شو
هوش مصنوعی: میدانی چه باید کنی وقتی که هیچ قانونی برای جایگاهت وجود ندارد؟ مثل این است که هنوز وارد نبودی، پس به بیرون برو.