رباعی شمارهٔ ۱۴۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره جستجوی دل و منزل حقیقی است. شاعر از "افضل" می‌خواهد تا عمری را که صرف این مسیر کرده، به یادآورد و از او می‌پرسد که نتیجه این سفر چه بوده است. همچنین از او به خاطر خلوت و افرادی که در آن به زندگی مشغول هستند، عذرخواهی می‌کند و به نوعی به درک و آگاهی عمیق‌تری اشاره دارد.
افضل درِ دل می زنی، آخر دل کو؟عمری ست که راه می روی، منزل کو؟
هوش مصنوعی: تو به محبوب دل خود زنگ میزنی، اما دل خود را کجا پیدا کنی؟ سالهاست در این دنیا در حال رفت و آمد هستی، اما کجا را منزل خود قرار دادهای؟
شرمت بادا ز خلوت و خلوتیانهفتاد و دو چله داشتی، حاصل کو؟
هوش مصنوعی: مبادا که از تنهایی و کسانی که آنجا بودند شرمنده باشی، که چهل و دو روز تنها بودهای، الآن نتیجهاش چیست؟