رباعی شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر به ستایش و تمجید از وجودی بزرگ و باارزش پرداخته است. او با تعابیر زیبا و بلند، به فضیلت و شرافت این موجود الهی اشاره می‌کند که بر بالای افلاک قرار دارد و همه چیز از وجود او نشأت می‌گیرد. همچنین، از عشق و ارادت خود به او سخن می‌گوید و به نوعی به تکریم و تقدیس شخصیت محبوب خود می‌پردازد.
ای پای شرف بر سر افلاک زدهوی دم همه از خلعت لولاک زده
هوش مصنوعی: ای که نعمتهای بزرگ را بر خود دارید و به مقام والایی رسیدهاید، همه روز و شب در اندیشه و زینتهای زندگی هستید.
و آنگه به سرانگشت ارادت، یک شبدرع قصب ماه فلک چاک زده
هوش مصنوعی: و سپس با اشاره به عشق و ارادت خود، یک شب در لباس زیبای خاکی که آسمان را شکاف زده است، حضور یافت.