رباعی شمارهٔ ۱۵۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دل خود میگوید چرا نگران هستی؟ از مرگ نترس، مانند درختی که از تیشه نمیترسد. اگر کسی تو را با ناخوشی از اینجا ببرد، خوشحال باش که از هزاران فکری که تو را درگیر کرده رها میشوی.
ای دل به چه غم خوردنت آمد پیشهوز مرگ چه ترسی، چو درخت از تیشه
هوش مصنوعی: ای دل، چرا به غم و اندوه دچار شدی؟ از مرگ نترس، مانند درختی که از تیشه هراس ندارد.
گر زانکه به ناخوشی برندت زینجاخوش باش که رستی ز هزار اندیشه
هوش مصنوعی: اگر به خاطر مشکلاتی تو را از اینجا ببرند، خوشحال باش که از هزار فکر و نگرانی رها شدهای.