رباعی شمارهٔ ۱۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به خودآگاهی اشاره می‌کند و می‌گوید اگر به خود و وضعیت خود دقت کنی، متوجه خواهی شد که بدنت تنها پوست و ظاهری شبیه لباس دارد. از خوردن نان و آب هم به جز زهر و خون چیزی نمی‌چشید. در واقع، او به نوعی از ناپاکی و زودگذر بودن لذت‌های دنیوی اشاره می‌کند.
گر تو به خود و حال خود در نگریبر تن همه پوست همچو جامه بدری
هوش مصنوعی: اگر به خود و حالت دقت کنی، متوجه میشوی که تمام وجودت مانند پوستی است که همچون پارچهای بر تن داری.
از خوردن نان و آب بینی که همی جز زهر نیاشامی و جز خون نخوری
هوش مصنوعی: اگر از نان و آب استفاده کنی، جز زهر نمینوشی و جز خون نمیخوری؛ یعنی زندگیات به خطر خواهد افتاد و از غذا و نوشیدنیهایی که باید حیاتبخش باشند، چیزی به تو نخواهد رسید.