رباعی شمارهٔ ۱۷۹
هوش مصنوعی: این ابیات شاعرانه به توصیف وضعیت انسان در جهل و غفلت می‌پردازد. شاعر از دل می‌خواهد که از مستی ناشی از جهل بیرون بیاید و به فکر خود باشند. او به انسان‌هایی که غرق در دنیا و هوا و هوس‌ها هستند، هشدار می‌دهد که تا کی می‌خواهند در این حالت باقی بمانند و از واقعیت‌های عمیق‌تر زندگی غافل بمانند. به طور کلی، این شعر به ما یادآوری می‌کند که باید از غفلت بیرون آمده و به حقیقت وجودی خود پی ببریم.
ای دل، ز شرابِ جهل، مستی تا کی؟وی نیست‌شونده، لافِ هستی تا کی؟
هوش مصنوعی: ای دل، تا چه زمانی میخواهی به خاطر نادانی و جهل خود در حال مستی باشی؟ چرا به چیزهایی که وجود ندارند، اینقدر مغرورانه ادعا میکنی؟
ای غرقهٔ بحرِ غفلت، ار ابر نه‌ایتر دامنی و هواپرستی تا کی؟
هوش مصنوعی: ای کسی که در دریای غفلت غرق شدهای، اگر مانند ابر نیستی که بر زمین برکت بیاوری، پس تا کی میخواهی فقط در آرزوهای بیهوده بمانی و به دنیاپرستی ادامه دهی؟