شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: این متن شعری‌ست که به عشق و شوق می‌پردازد. شاعر به معشوق خود در وقت سحر اشاره می‌کند و از دو بوسه‌ای که بر لب او می‌زند، سخن می‌گوید. او به زیبایی لب معشوقش تشبیه می‌کند و عشق را با این نمادها ابراز می‌نماید. در کل، احساسات عمیق عاشقانه و زیبایی عشق در این شعر مشهود است.
آمد برِ من، که؟ یار، کی؟ وقتِ سحرترسنده، ز که؟ ز خصم، خصمش که؟ پدر
هوش مصنوعی: یارم در وقت سحر به سراغم آمد، اما او ترسیده بود. ترس او از خصم بود، که همان پدرش است.
دادمش دو بوسه، بر کجا؟ بر لب برلب بُد؟ نه، چه بُد؟ عقیق، چون بُد؟ چو شکر
هوش مصنوعی: به او دو بوسه دادم. کجا؟ بر لب ترش؟ نه، این که بد است. پس کجا؟ بر عقیق. چرا؟ چون مانند شکر است.