شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به معشوقش می‌گوید که کار او ظلم است. معشوق در پاسخ به او می‌گوید که غمگینان را کم می‌بیند. سپس گوینده از معشوق می‌خواهد که به او بوسه‌ای از زر بدهد و معشوق پاسخ می‌دهد که این کار را انجام خواهد داد. در نهایت، گوینده اضافه می‌کند که آیا فقط به بوسه بسنده می‌کند و معشوق در جواب می‌گوید که این کافی است.
به طور کلی، این شعر به ارتباط عاشق و معشوق و تناقضات موجود در این رابطه اشاره دارد.
گفتم: صنما پیشهٔ تو؟ گفت: ستمگفتم: نگری به غمگِنان؟ گفتا: کم
هوش مصنوعی: گفتم ای زیبا، شغل تو چیست؟ گفت: ظلم و ستم. گفتم به دلنشینان و غمگینان نگاه کن! گفت: کم.
گفتم که به زر بوسه دهی؟ گفت: دهمگفتم به‌جز از بوسه دهی؟ گفت: نعم
هوش مصنوعی: گفتم آیا با طلا به من بوسه میزنی؟ گفت: بله. گفتم آیا غیر از بوسه هم به من میدهی؟ گفت: آری.