شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: این بیت بیانگر عشق عمیق و احساس عاطفی شاعر نسبت به معشوق است. شاعر می‌گوید که چهره محبوبش همیشه در نظرش است و او به خاطر زیبایی و دلربایی‌اش، چشمانش را پر از اشک کرده است. او می‌خواهد به هر طریقی صورت محبوبش را از دل خود بیرون کند، اما در عین حال نمی‌تواند از عشق و تصویر آن دلبر فارغ شود.
من صورت تو به دیده اندر دارمکز دیده همی به رخ برش بنگارم
هوش مصنوعی: من چهرهی تو را در نظر دارم و از چشمانم همواره بر آن مینگرم.
چندان صنما ز دیدگان خون بارمتا صورت تو ز دیده بیرون آرم
هوش مصنوعی: از شدت اشتیاق و عشق، چشمانم پر از اشک است. هیچگاه نمیتوانم زیبایی تو را از ذهنم خارج کنم.