شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زندگی انسان‌ها می‌پردازد که مانند مهره‌ها بر روی تخته نرد هستند. گاهی در جمع هستند و گاهی تنها. همه در حرکت و در جستجوی معنا هستند و مانند چرخ دنیای لاجوردی به این سو و آن سو می‌روند. در نهایت، این شعر به نوعی بر ناچاری و سرگشتگی انسان‌ها در دنیای پیچیده اشاره دارد.
چون مهره بروی تخته نردیم همهگاهی جمعیم و گاه فردیم همه
هوش مصنوعی: ما مانند مهرههایی بر روی تخته نرد هستیم که گاهی جمع میشویم و گاهی تنها و جدا میمانیم.
سرگشتۀ چرخ لاجوردیم همهتا درنگرید درنوردیم همه
هوش مصنوعی: ما همه در این دنیای رنگین و بیثبات سرگردان هستیم و هیچکس جز خودمان به ما اهمیت نمیدهد. ما هر کجا که برویم، به دنبال رهایی از این سردرگمی هستیم و همگی به یکدیگر متصل هستیم.