شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و او را به مثابه‌ی یک خورشید و بهار توصیف می‌کند. او از تضاد نور و تاریکی، عشق و احساسات مختلف صحبت می‌کند و اینکه چگونه معشوق توانسته روح و جانش را تحت تأثیر قرار دهد. شاعری که در عشق این معشوق نازدار گرفتار شده، به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند و از استواری و نزدیکی ارتباطشان سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر عشق را به عنوان نیرویی قوی که او را سوار بر احساساتش کرده، توصیف می‌کند.
بگرد ماه بر از غالیه حصار که کردبروی روز بر از تیره شب نگار که کرد
هوش مصنوعی: به دور ماهی بچرخ که با زیباییاش شب را به روز تبدیل کرده است و بر این تاریکی غلبه کرده است.
نبود یار بطبع و بجنس ظلمت و نوربروی خوب تو این هر دو چیز یار که کرد
هوش مصنوعی: نبود یار به طور طبیعی، هم مثل ظلمت و هم مثل نور، بر روی زیبایی تو تاثیری گذاشت. این دو حالتی که یار نامیده میشود، هر کدام تأثیر خاص خود را دارند.
ترا که کرد بتا از بهار خانه برونجهان بروی تو بر جان من بهار که کرد
هوش مصنوعی: وقتی تو مانند بهاری از خانه بیرون آمدی، جهانی که روی توست، بر روی جان من بهاری به وجود آورد.
بماه مانی آنگه که تو سوار شویچگونه ای عجبی ماه را سوار که کرد
هوش مصنوعی: وقتی تو سوار بر ماه میشوی، چقدر عجیب است! چگونه میتوان ماه را سوار کرد؟
اگر ز عشق تو پر ناز گشت جان و دلممرا بگوی رخانت برنگ نار که کرد
هوش مصنوعی: اگر به خاطر عشق تو روح و دل من پر از ناز و محبت شده، مرا بگوی که چه بر سرت آمده که چهرهات همچون آتش سرخ شده است.
گر استوار نبودی ز دور بر دل منمرا بمهر تو نزدیک و استوار کرد
هوش مصنوعی: اگر رابطهام با تو محکم نبود، از دور مرا تحت تاثیر قرار نمیدادی، اما عشق تو باعث شد که به تو نزدیک و پیوسته شوم.