شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: این دو بیت تعبیری از افکار و احساسات شاعر درباره کوکنار و سایه شمشیر است. شاعر اشاره می‌کند که کوکنار، به عنوان منبعی برای داروی خواب‌آور، می‌تواند به اضطراب و هراس او دامن بزند. اگر سایه شمشیر محبوبش بر این کوکنار بیفتد، ناگزیر مضطرب و نگران خواهد شد. به طور کلی، این ابیات بیانگر ترس و نگرانی شاعر از تأثیرات منفی برخی چیزها بر آرامش اوست.
کوکنار از بس فزع داروی بی‌خوابی شودگر برافتد سایهٔ شمشیر تو بر کوکنار
هوش مصنوعی: کاکل خونین و دردناک خواب را می‌برد و اگر سایهٔ تو بر آن بیفتد، بیداری و وحشت را دوچندان می‌کند.