شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ارتباط بین خدا و انسان اشاره می‌کند. او می‌گوید جز خدا هیچ‌چیز واقعی نیست و همه موجودات جزئی از کلیت خداوند هستند. شاعر از خدا می‌خواهد که به مخاطبش بقا و زندگی پایدار عطا کند و خود نیز خواهان محبت و حمایت است. در واقع، او خواسته‌اش از خدا و از مخاطب را بیان می‌کند: یکی برای دوام و دیگری برای پوشش و محبت.
جزوی و کلی از دو برون نیست آنچ هستجز وی همه تو بخشی و کلی همه خدای
هوش مصنوعی: هیچ چیزی در عالم جز خدا و وجود او نیست؛ همه چیز جزئی از اوست. تو نیز بخشی از این کل هستی، و در نهایت، همهچیز در سایهی وجود خدا معنا پیدا می‌کند.
من از خدای و از تو همی خواهم این دو چیزتا او ترا بقا دهد و تو مرا قبای
هوش مصنوعی: من از خدا و از تو دو چیز میخواهم: یکی اینکه خدا تو را جاودانه و پایدار نگه دارد و دیگری اینکه تو مرا از لطف و محبت خود بینصیب نکنی.