شمارهٔ ۱۴۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از دو معشوق با موهای کندن (سیه زلف) و چشمان نازک و غمزده (غمزگان) شکایت می‌کند که با زیبایی و جذابیتشان دل‌ها را می‌ربایند و عشق را به ستوه می‌آورند. در واقع، شاعر از قدرت و تأثیر این دو بر عشق و دل‌باختگی گله‌مند است.
فغان از آن دو سیه زلف و غمزگان که همیبدین زره ببری و بدان ز ره ببری
هوش مصنوعی: آه از آن دو زلف سیاه و نازک که با ترفند و ناز خود مرا به این سو و آن سو می‌کشانند و بی‌آنکه خود متوجه شوم، مسیر زندگی‌ام را تغییر می‌دهند.