شمارهٔ ۵۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی قدرت و زیبایی کلام و قلم است. شاعر به قلم می‌گوید که کلامش با ارزش و گران‌بهاست و آن را همچون لؤلؤی درخشان می‌داند. او بیان می‌کند که خرد و اندیشه‌ها در سایه‌ی کلام قلم شکل می‌گیرند و بر این اساس، ادیبان بزرگ به واسطه‌ی کلام و قلم خود می‌سازند. شاعر همچنین بیان می‌کند که او به خاطر نعمت قلم و کلامش زنده است و دلش نمی‌تواند از قلم بی‌خبر باشد، حتی اگر دردی از آن ناشی شود. در کل، شعر ستایشگر قلم و تاثیر آن بر زندگی و اندیشه‌است.
ای سخن زیر دست خامۀ توعقد لؤلؤست نظم نامۀ تو
هوش مصنوعی: ای کلام، تو زیر دست قلم تو شکل میگیری و همچنان که مرواریدها در رشتهای از نخ قرار می‌گیرند، شعر تو نیز به هم پیوسته و زیباست.
خلق در سایۀ خرد باشدخرد اندر حصار سایۀ تو
هوش مصنوعی: مردم در پناه عقل و آگاهی زندگی میکنند، و این عقل و آگاهی در دامان حمایت تو قرار دارد.
مایۀ صد ادیب بتراشندار بکاوند دست و جامۀ تو
هوش مصنوعی: اگر صد ادیب هم مهارتهای خود را به کار بگیرند، نمیتوانند از زیبایی و هنر وجود تو کم کنند؛ چرا که تو به قدری ممتاز و بینظیری که حتی با همه تلاشهای آنها نمیتوانند با تو رقابت کنند.
کامۀ من بفضل خویش بجویکه منم زنده بهر کامۀ تو
هوش مصنوعی: خواستهها و آرزوهای من را با الطاف و محبت خود برآورده کن، زیرا من برای تحقق آرزوهای تو زندهام و زندگی میکنم.
دل در اندام من نیاسایدگر برنجد بنان ز خامۀ تو
هوش مصنوعی: دل من آرام نمیگیرد اگر دست تو از قلمت ناراضی باشد.