شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: شاعر ناگهان به شمع و چراغ خطاب میکند و با دلی پر از غم و درد از شهر به باغ میرود. هرچند باغ جایی برای تماشا و آرامش به نظر میرسد، اما برای او بدون چهره محبوبش همچون جهنمی است.
ناگاه همی زدم من، ای شمع و چراغاز شهر به باغ با دلی پر غم و داغ
هوش مصنوعی: به ناگاه شروع به رفتن کردم، ای نور و روشنی، از شهر به باغ، در دل من اندوه و درد زیادی وجود دارد.
باغ ار چه بود جای تماشا و فراغدوزخ بود ای نگار، بی روی تو باغ
هوش مصنوعی: باغ هر چند که مکانی زیبا برای تماشا و آرامش است، اما در نبود تو، ای معشوق، مانند دوزخ به نظر میرسد.