شمارهٔ ۸۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر وابستگی عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر معشوق را نور دل و روح خود می‌داند و احساس می‌کند که بدون او نه وجود دارد و نه هویتی دارد. او به شکلی عمیق و دردناک از تنهایی و نبود معشوق صحبت می‌کند و می‌گوید که تا زمانی که معشوق حضور نداشته باشد، او هم هیچ وجودی نخواهد داشت. این اشعار نشان‌دهنده عشق و اشتیاق شاعر به معشوقی است که تمام هستی‌اش را تشکیل می‌دهد.
ای آنکه تویی نور دل و شمع روانتا بی خبرم از تو، نه پیدا نه نهان
هوش مصنوعی: ای تو که روشنی بخش دلها و روشنیبخش زندگی هستی، وقتی از تو بیخبرم، نه وجودت را میتوانم ببینم و نه غیبتت را احساس میکنم.
بی من تو به کام خویش ای جان جهانمن بی تو چنانم که مبادی تو چنان
هوش مصنوعی: بی من زندگیات بر وفق مرادت خواهد بود، اما من بدون تو به حالتی هستم که شبیه به آنچه تو هستی، نیستم.