شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و زیبایی است. شاعر به معشوق خود می‌گوید که با وجود او جای نگرانی و غم نیست، زیرا او به قدری زیباست که در دنیا و بهشت هم نظیری ندارد. عشق او باعث شده که غم‌ها از دلش بروند و از آنجا که معشوق در قلبش نشسته، دیگر جایی برای غم وجود ندارد. همچنین، زیبایی معشوق را همسان با علم و برتری بر سایرین می‌داند.
مرا نگارا با روی تو چه جای غم استکه چون تو یار ز خوبان روزگار کم است
هوش مصنوعی: عزیزم، با وجود تو هیچ دلیلی برای ناراحتی وجود ندارد، زیرا مانند تو یارانی با این زیبایی در دنیا کم پیدا میشوند.
بهشت و دنیا هر دو به هم نبیند کسبهشت و دنیا با هم مرا ز تو به هم است
هوش مصنوعی: بهشت و دنیا هرگز نمیتوانند با هم دیده شوند. فقط من هستم که به خاطر تو بین این دو در حال جستجو هستم.
تو در دلم بنشستی و غم بشد ز دلمدلی که جای تو باشد درو چه جای غم است
هوش مصنوعی: تو در قلب من جا گرفتهای و غم از دل من رفته است. در دلی که تو در آن هستی، جایی برای غم باقی نمیماند.
مرا دلیلی‌ست کز عشق در جهان مثل استتو را رخی است که از حسن در جهان علم است
هوش مصنوعی: من دلیلی دارم که نشان میدهد عشق در این جهان بینظیر است، و تو آن چهرهای داری که از زیبایی، در این جهان شهرت و معرفت دارد.