شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌های یک معشوق می‌پردازد و از زلف و چهره او تعریف می‌کند. او این زیبایی‌ها را نسبت به ماه و خورشید و همچنین به حاجبان سیاه‌پوش تشبیه می‌کند. شاعر احساساتی مانند عشق و درد را بیان می‌کند و می‌گوید که یاد معشوق در دل او همیشه زنده است، حتی اگر بخواهد به‌خاطر غم و فراق، او را فراموش کند. شاعر با زبان زیبا و استعاری از عشق و خاطراتش سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که یاد او هرگز از یادش نمی‌رود.
آن زلف نگر بر آن بر و دوشوان خط سیه بر آن بناگوش
هوش مصنوعی: به آن زلف زیبایی که بر شانه و گردن افتاده نگاه کن و به خط سیاه که بر گوشش نقش بسته است.
هر دو شده پیش ماه و خورشیدمانندهٔ حاجبان سیه‌پوش
هوش مصنوعی: هر دو به مانند خدمتگزارانی سیاه‌پوش در برابر ماه و خورشید ایستادهاند.
بی‌گرمی و بی‌فروغ آتشچون عنبر و مشک‌دوش بر دوش
هوش مصنوعی: آتش بدون حرارت و نور، مانند عنبر و مشک خوشبو بر دوش است.
آن داده به عاشقان غم و دردوین برده زعاقلان دل و هوش
هوش مصنوعی: خدا به عاشقان غم و درد داده و از عاقلان دل و هوش را گرفته است.
سنبل خط و لاله رخ نگاری استآن ماه سمنبر گل آغوش
هوش مصنوعی: سنبل و لاله نمادهایی از زیبایی و جوانی هستند و آن ماه که در آغوش گلهاست، مانند چهرهای دلربا و زیبا میباشد.
از سنبل اوست نوش من زهروز لالهٔ اوست زهر من نوش
هوش مصنوعی: عطر سنبل او برای من خوشی و لذت است، ولی زیبایی لالهاش برای من تلخی و زهر به همراه دارد.
گویند که یادکن مر او راواندر غم او مباش خاموش
هوش مصنوعی: میگویند که از او یاد کن و در غم او ساکت نمان.
گویم‌که به حیله چون‌کنم یادآن را که نکرده‌ام فراموش
هوش مصنوعی: میگویم که چگونه با حقه و فریب به یاد آن کسی بیفتم که هرگز او را فراموش نکرده‌ام.