شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و درد ناشی از آن است. شاعر از زلف محبوبش به کژدمی که دلش را نیش زده، سخن می‌گوید و از زخم‌های عاطفی‌اش شکایت می‌کند. او اشاره می‌کند که در جمع زیبایی‌ها، نام محبوبش در صدر قرار دارد و زیبایی‌اش در اولویت است. در پایان، شاعر lament می‌کند که اگر کسی از ابتدا به عاقبت عشق فکر نکرده باشد، به غم و اندوهی دچار خواهد شد.
ای کژدم زلف تو زده بر دل من نیشوز ضربت آن نیش دل نازک من ریش
هوش مصنوعی: ای کژدم زلف تو، نیش خود را بر دل من زدهای و ضربه آن نیش، دل نرم و لطیف من را زخم کرده است.
آنجا که بود انجمن لشکر خوباننام تو بود اول و ناز تو بود پیش
هوش مصنوعی: در جایی که جمعی از زیبایی‌ها و دلرباها حضور دارند، نام تو در آغاز و زیباییات در جلو، خودنمایی می‌کند.
چون من شود آخر به غم عشق گرفتارآنکس که ز اول نبود عاقبت اندیش
هوش مصنوعی: زمانی که من در نهایت از عشق به غم گرفتار شوم، آن شخص که از ابتدا فکر عاقبت را نکرده بود، نیز مقصر خواهد بود.