شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عاشق بودن و دردهای ناشی از عشق صحبت می‌کند. او به شدت به عشق خوبان وابسته شده و به خاطر زیبایی آنها توبه‌ها را شکسته است. شاعر در جستجوی معشوقی است که قلبش را با تیر غمزه‌اش زخمی کرده است. او در بین دوستانش احساس تنهایی می‌کند و به محض اینکه به ظاهر زندگی‌اش نگاه می‌کنیم، به نظر می‌رسد که از مشکلات دور است، اما در واقع درونش درگیر ملامت و رنج است. او همچنین به چالش‌های عشق و دوستی اشاره می‌کند، به‌خصوص درد جدایی و جفای دوستان.
بس‌که من دل را به‌دام عشق خوبان بسته‌اماز نشاط روی ایشان توبه‌ها بشکسته‌ام
هوش مصنوعی: من بهقدری دل خود را به دام عشق زیباییها وابسته کردهام که از هیجان دیدن چهرههایشان، بارها از آینۀ توبه گذشتهام.
جسته‌ام او را که او را دیده تیر انداخته استتا دل و جان را به تیر غمزهٔ او خسته‌ام
هوش مصنوعی: من به دنبال او هستم، او که با نگاهش دل و جانم را زخم کرده و برایم عذابی به همراه آورده است.
هرکجا سوزنده‌ای را دیده‌ام چون خویشتندوستی را دامن اندر دامن او بسته‌ام
هوش مصنوعی: هرجا که دلی آتشین و سوزان را دیده‌ام، مانند خودم به دوستی چنگ زدهام و به او نزدیک شدهام.
دوستانم بر سرکارند در بازار عشقمن چو معزولان چرا در گوشه‌ای بنشسته‌ام
هوش مصنوعی: دوستانم مشغول و فعال در عرصه عشق هستند، اما من مانند کسی که کنار گذاشته شدهام، در یک گوشه نشستهام.
گر به ظاهر بنگری درکار من گویی مگربا سلامت همنشین و از خصومت رسته‌ام
هوش مصنوعی: اگر فقط به ظواهر توجه کنی، تصور میکنی که در کارم همه چیز خوب است و با سلامت کنار دیگران هستم و از دعوا و دشمنی دورم.
این سلامت را که من دارم ملامت در قفاستتا نپنداری که از دام ملامت جسته‌ام
هوش مصنوعی: من این سلامت و امنیتی که دارم را در قفسی از ملامت نگاه داشتهام، تا فکر نکنی که از دام انتقاد و سرزنش رهایی یافتهام.
نوک خار هجر این یاران مشکین موی رااز جفای دوستان در دیدگان بشکسته‌ام
هوش مصنوعی: به خاطر جدایی یاران با مویهای مشکیام، چنان درد و رنجی را تحمل کردهام که اشکهایم در چشمانم شکسته شده است.