شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و دشواری‌های رابطه عاشق و معشوق است. شاعر از قدرت عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند از عشق خود رها شود. او به زلف‌های سیاه معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق او چنان قوی است که حتی نمی‌تواند به دوری از آن فکر کند. همچنین، او تلاش می‌کند تا با راز و رمزهای عشق خود را بیان کند، اما احساس می‌کند که صحبت‌هایش در برابر معشوق ناچیز است و او تنها نیاز خود را طلب می‌کند. این احساسات نشان‌دهنده شدت و عمق عشق شاعر است.
کرانه گیرم تا خود ز عشق باز کنمدر خصومت بر خویشتن فراز کنم
هوش مصنوعی: برای خودم مرز و محدودهای تعیین میکنم تا بتوانم از عشق رها شوم و در مقابل خودم بایستم و بر خویشتن تسلط پیدا کنم.
زعشق دوست بدین عشق و دوستی که منمنه ممکن است که من خود زعشق باز کنم
هوش مصنوعی: به خاطر عشق دوست، من به این عشق و دوستی پیوستهام و هیچگاه نمیتوانم از این عشق دست بکشم.
زیاد روی خداوند آن دو زلف سیاهچو نام عشق بود من سخن دراز کنم
هوش مصنوعی: زیاد به خداوند به خاطر آن دو زلف سیاه تلاش میکنم، چون نام عشق، من میتوانم دربارهاش صحبت کنم.
گرش ببینم و دستم به زلف او نرسدبه چشم با سر زلفش ز دور راز کنم
هوش مصنوعی: اگر او را ببینم و نتوانم به زلفش دست بزنم، از دور با نگاه خود به زلفش راز و رمزهای نهفتهام را بیان میکنم.
نیوفتد سخنش در برابر سخنمکه او حدیث زناز و من از نیاز کنم
هوش مصنوعی: نمی‌تواند حرفهای او در برابر حرفهای من قرار بگیرد، زیرا او از داستانهای بیهوده سخن می‌گوید و من از نیاز واقعی صحبت میکنم.