شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و دلربایی کودکان و دلبران اشاره می‌کند. او از ظرافت و جذابیت ظاهری آنها، همچون گل و سمن، صحبت می‌کند و به جذابیت موهایشان تشبیه می‌کند. شاعر به حال پریشانی دل خود نیز اشاره دارد و نشان می‌دهد که چطور عشق و زیبایی آنها او را دچار عذاب و شگفتی کرده است. در نهایت، او از این احساسات عاشقانه و پرشور سخن می‌گوید و به شکاف در غزل‌هایش در برابر این جذابیت‌ها اشاره می‌کند.
آه ازین کودکان مشکین مویآه ازین دلبران زیباروی
هوش مصنوعی: ای وای بر این کودکان با موهای تیره و ابروان مشکین، ای وای بر این دلبران زیبا و جذاب.
رخ ایشان چو لاله بر سر کوهقد ایشان چو سرو بر لب جوی
هوش مصنوعی: صورت آنها مانند گل لاله بر قله کوه، و قامتشان همچون سرو در کنار جوی آب است.
عالم از رنگ و بویشان چو نگارچون گل و چون سمن به روی و به بوی
هوش مصنوعی: نقش و رنگ و عطر آنها مانند تصویر زیبا و گل و سمن است که در چهره و بویشان حس میشود.
گاه تن را جدا کنند از جانگاه زن را جدا کنند از شوی
هوش مصنوعی: گاهی اوقات روح از بدن جدا میشود و گاهی هم زن از همسرش جدا میگردد.
زلف ایشان به‌سان چوگان استدل مسکین من چو گردان گوی
هوش مصنوعی: زلف او مانند چوب چوگان است و دل بیچارهام همچون گوی در حال گردش به دور آن میچرخد.
چون من مستمند مسکین دلهر یکی را هزار بر سر کوی
هوش مصنوعی: چون من نیازمند و بیپناه هستم، دل هر یک از آنها گویای هزار درد و غم بر سر کوی است.
گرچه در عشقشان چو موی شدمدر غزلشان همی شکافم موی
هوش مصنوعی: اگرچه در عشق آنها مثل مویی نازک و شکننده شدم، اما در شعرشان همچنان میتوانم به زیبایی و قاطعیت بیان کنم.