شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و اشتیاق خود اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که با دلیری و شور و شوق، او را در غم و فریاد غرق کند. او از قدرت عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که دلش مانند پولاد است که با اشتیاق معشوق، به شدت تاب می‌آورد. شاعر همچنین به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشقش عمیق‌تر از آن است که بتواند به سادگی رها شود و هرچه بیشتر معشوق او را آزاد کند، وابستگی و عشقش هم بیشتر می‌شود.
دوست دارم که برآشوبی و بیداد کنیشادیی کن که مرا با غم و فریاد کنی
هوش مصنوعی: دوست دارم که به شور و شوق بیفتی و طغیانی به پا کنی، خوشیای را به وجود بیاوری که مرا در غم و ناله وادار کنی.
زاتش عشق چو پولاد بتابی دل منپس دل خویش چو ناتافته پولاد کنی
هوش مصنوعی: اگر آتش عشق مانند فولاد بر قلب من بتابد، پس دل خود را مانند فولاد در هم بشکن.
به‌تو ای طرفهٔ بغداد نه زان دادم دلکه تو از دیدهٔ من دجلهٔ بغداد کنی
هوش مصنوعی: به تو ای زیبای بغداد، دل ندادم چون تو در نظر من مانند دجلهٔ بغداد میمانی.
بندهٔ روی چو ماهت نه از آن شرط شدمکه مرا بیهده بفروشی و آزاد کنی
هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی و جذابیت تو به این بندگی در نیامدم که تو بیدلیل مرا به فروش برسانی و از قید خود آزاد کنی.
بندهٔ روی توام عاشق بیداد توامبنده‌تر گردم و عاشقتر اگر داد کنی
هوش مصنوعی: من عاشق زیبایی تو هستم و در برابر ظلم تو تسلیمتر میشوم. اگر به من محبت کنی، عشق و بندگیام بیشتر خواهد شد.