شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حال شاعر و جایگاه او در نزد یک شخصیت بزرگ و کریم پرداخته است. شاعر خود را نزد شخصیتی با مقام و عظمت می‌بیند که او را به رسمیت شناخته و بزرگیش را تایید کرده است. وی از این که بعد از سال‌ها موفق به دستیابی به آرزوهای خود شده و در مقام والایی قرار گرفته، ابراز خوشحالی می‌کند. شاعر همچنین دعا می‌کند که این مقام و موقعیت برای او همیشگی باشد و در سایه‌ی قضا و قدر باقی بماند.
این منم آمده نزدیک کریمی‌که شدستشخص او قبله قبول شرف وتمکین را
هوش مصنوعی: این من هستم که به نزد شخصی بزرگ و کریم آمدهام، کسی که او خود محلی است برای احترام و اعتباری که در چشم دیگران دارد.
وین منم دست به من داده بزرگی‌که سپردبه‌کف پای بزرگی سر علیّین را
هوش مصنوعی: من هستم که بزرگیت را با دست خود به تو دادهام، همانطور که بزرگی را به پای علیّین سپردهام.
وین منم یافته اقبال وزیری‌که زعدلتازه کردست کنون قاعدهٔ پیشین را
هوش مصنوعی: من کسی هستم که در اثر اتفاقات خوش، مقام وزارت را به دست آوردهام و اکنون با عدالت، قانونهای قدیمی را تغییر دادهام.
وین منم از پس سی سال به‌کام دل خویشدیده در صدر خداوند معین‌الدین را
هوش مصنوعی: پس از سی سال، اکنون من به آرزوی دل خود رسیدهام و چشمم به جمال خداوند معین‌الدین روشن شده است.
باد در صدر معالیش همه ساله بقاتا بقا باشد بر چرخ مه و پروین را
هوش مصنوعی: باد در بالای زندگیاش، هر ساله نوید زندگی و تداوم را میدهد و این تداوم بر دو ستارهی شناخته شده آسمان یعنی ماه و پروین ادامه دارد.