شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف عظمت و جلال شخصیت محبوب خود می‌پردازد. او بیان می‌کند که جهانیان ستایش و ثنای او را سر داده‌اند، اما زمانه در برابر او تسلیم شده و تلاش می‌کند رضایت او را جلب کند. موکب او باعث نابینایی چشم‌های آسمان و کر شدن گوش‌های آن شده است. همچنین، او برتری نظامی و قدرت خود را نشان می‌دهد، به طوری که هر لحظه از او بر دشمنانش اثر می‌گذارد و استخوان‌بندی و تجهیزاتی که در میانه نبرد است، توصیف می‌شود. این شعر تصویری از قدرت و دلاوری دارد.
جهان گشاده ثنای تو را چو شیر دهانزمانه بسته رضای تو را چو تیر کمر
هوش مصنوعی: دنیا به خاطر تو در حال تمجید و ستایش است، اما زمان به خاطر تو سکوت کرده و خود را در کنترل نگه داشته است.
غبار موکب تو کرده چشم گردون کورصهیل مرکب تو کرده گوش گردون کر
هوش مصنوعی: غبار حضور تو چنان است که چشم آسمان را نابینا کرده و صدای اسب تو بهقدری بلند است که گوش جهان را ناشنوا کرده است.
فکند رمح تو هر ساعتی از آن مردمربود تیغ تو هر لحظه‌ای از آن لشکر
هوش مصنوعی: هر لحظه، نیزه تو باعث می‌شود که مردان بیفتند و شمشیر تو هر آن، دشمنان را از میدان به در می‌کند.
هزار جوشن و تن در میانهٔ جوشنهزار مغفر و سر در میانه مغفر
هوش مصنوعی: این بیت به توصیف تجهیزات جنگی پرداخته و میگوید که هزاران زره و زنجیر در میان آن زرهها و همچنین هزاران کلاهخود و سر در میان آن کلاهخودها وجود دارد. بهعبارت دیگر، هر شخص چه بسا با زره و کلاهخودهای مختلف در میدان نبرد حاضر شده است.